Ik kijk op en zie een man bij de muur van een oude schuur staan.
En als ik oud zeg dan bedoel ik dat ze al minimaal twee eeuwisselingen, en nog veel meer generaties boeren op dit erf, heeft meegemaakt.
Ik stop waar ik mee bezig ben en loop naar hem toe.
“Dat mijnheer.” Zeg ik. “Dat is iets dat al heel oud is. Maar tegelijkettijd ook ontzettend modern.
Want toen niemand er ook nog naar ooit van had gehoord, toen hadden we ze hier al.”
De man kijkt me vragend aan.
“Dit is nu een echt insectenhotel.
Kleine sluipwespen hebben die gaatjes in het oude kalkcement gemaakt en nu worden daar al jaren eitjes in gelegd. Volgend jaar komen ze uit en dan begint de cyclus weer opnieuw.
En ik krijg er geen cent subsidie van onze groene kantoorbiologen voor. Dat geld gaat allemaal naar die snel in elkaar geflanste nephotelletjes omdat ze er een financieel plan voor hebben.
Wij niet.
Maar wij kunnen wel gewoon de natuur zijn gang laten gaan.
Mooi hé? Zo’n muur?”
En ik kijk hem aan.
Verwondert staart hij naar de gaatjes.
En dan weer naar mij.
“Inderdaad heel mooi. Dat wist ik niet. Maar nu ik toch aan het vragen ben. Wat vindt u nu van de boerenprotesten?”
Oei!! Gevaarlijk terrein!
Simpel houden dus.
“Nou. Ik ben geen voorstander van dat hele agressieve. Maar ik keur het ook niet helemaal af! Jarenlang is de boer bijna de slaaf van de bank en de burger geweest.
Men wou goedkoop en veel voedsel? Men kreeg goedkoop en veel voedsel!
Men stelde steeds meer eisen aan dat voedsel!? Alle eisen werden ingewilligd.
Als de prijs maar laag bleef.
Want dat hebben we nu wel geleerd. Het grootwinkelbedrijf en de consument eisen veel, maar betalen slecht.
Nu is het gevraagde en geëiste voedselsysteem zo hoog opgedreven dat het op omvallen staat!
En weer krijgt de boer de schuld.
Een voorbeeld.
We staan hier nu toch bij die muur.
Insecten.
De landbouw wordt onder andere verweten dat zij verantwoordelijk zijn voor de grote afname van het aantal insecten in Nederland.
Het gebruik van grote hoeveelheden gewasbeschermingsmiddelen zou daar mede de schuld van zijn.
Maar dat spul kost geld. Heel veel geld. Geen enkele boer gaat zonder reden zijn gewassen bespuiten omdat dat gewoon duur is.
Maar er zijn er nu veel veiliger middelen dan in het verleden in gebruik. Ook zijn de doses middel die we gebruiken veel lager dan vroeger.
Zo uit mijn blote hoofd heeft de landbouw de laatste jaren al zo’n 90% reductie in de gewasbeschermingsmiddelen gerealiseerd.
Er is op dit punt al heel veel verbeterd!
Maar ondertussen krijgen we nog steeds de zwarte piet toegespeeld!
En als dank voor 80 jaar lang veilig voedsel voor de consument, waardoor “men” zich helemaal kon richtten op groei en ontwikkeling van bevolking en land, omdat “De Nederlander” zich geen zorgen meer over goed voedsel hoefde te maken, als dank wordt de boer tot milieucrimineel veroordeeld en probeert de staat nu hun bedrijven te onteigenen.
Wat zou u dan doen??”
Mijnheer knikt.
Maar ik ben er nog niet.
“Insecten.
Daar hadden we het over.
En terwijl de boeren nu overal groenstroken met veel bloeiende bloemen realiseren en tevens bijzonder weinig gewasbeschermingsmiddelen gebruiken zit diezelfde consument deze zomer weer te klagen over insecten in zijn tuin.
Lees ik afgelopen week allerlei “tips” in de dagbladen. Dezelfde dagbladen die de boerenprotesten veroordelen!
Tips over hoe je van die lastige insecten in je tuin af kunt komen!?
Want die verstoren tuinfeestjes en barbecues.
En wat staar daar bij?
Maak insectenvallen of gebruik gif!!
Want al die nuttige beestjes moeten dood omdat de verwende consument anders niet rustig van zijn wijntje of biertje kan genieten!
Één kreupele koe op televisie en Wakker Dier start al bijna een proces op.
Één insectenval met tientallen in ranja verzuipende wespen achter in de tuin en men is trots op zichzelf.
Zie hier de hypocrisie van de burger.
De toerist snapt het verhaal.
Bedankt me en wil wegfietsen.
Toch geef ik hem nog een laatste boodschap mee.
“De boer is als een werkbij.
Ze werken hard en doen trouw hun plicht.
Iedereen tevreden.
Maar als je ze plaagt dan worden ze een wesp.
En dat punt is nu bereikt.
Dan worden ze “stekelig”.
En geloof me. We hebben het allemaal kunnen zien.
Dan helpen ook,
“zoete” woordjes niet meer…..”
Met dank aan zinnige onzin.